فانیز

امسال نمیخواستم مسابقات ایران اپن باشم ولی شب اولین روز مسابقات علی نیکزاد بهم زنگ زد گفت اسمت تو تیم ما رد شده ربات خرابه خودت را برسون.شب تا صبح رو روبات کار کردیم به جایی نرسیدیم.در نهایت آخر شدیم ولی از طرفی چند تا از شاگردامم (بخوانید استاد هایم)دیدم  که باعث شد خاطره حذف از مسابقات از ذهنم پاک شه .علی گائینی که تیمشون اول شد در مسابقات فوتبالیست،خانم ریحانه احمدی که در امدادگر سوم شد،ایمان که در کمال شایستگی به مقامی نرسید و نیما یکی از دوستام ک روباتش با دیوار یکی شد فکر کنم هنوز جاش رو دیواره ....

واما دو شب پیش با علی و علیرضا علایی شام بیرون بودیم (پیتزا دومینو) علی گلایه کرد از هزینه زیاد مسابقات هلند و این که کسی اسپانسرشون نشده.برآن شدم براشون اسپانسر جور کنم به هر کسی میتونستم براشون زنگ زدم خیلی از این دوستان را من برایشون کار کرده بودم و میدانستم توانایی آن را دارند ولی ....

امروز حرفی ک سالهاست بهش رسیدم را تکرار میکنم تو این مملکت فقط باید خود باشی .بعضیا فکر میکنند کسی ک تو مسابقات رباتیک ایران اپن مقام میاره نونش تو روغنه.....ولی بدونید علی با هزینه شخصی میره و ریحانه هم شرکت نمیکنه ...

و این یعنی چقدر ما فاصله داریم با مسابقات جهانی تا آنجا که من میدانم جایزه نقدی مسابقات بسیار پایین ولی مدرک مسابقات بسیار معتبر .اعضا با بورسیه دانشگاهی آینده خود را تضمین شده میدانند.معمولا سرمایه گزاران به دنبال آنها هستند نه آنها به دنبال سرمایه دار......

و من به عنوان کوچکترین عضو جامعه رباتیک ایران به مسعولین میگویم ما به دنبال بازی در مسابقات نیستیم .حیات خانه امانم زمین مسابقه دارد .